A cidade de Compostela recibe diariamente 100.000 coches, tres veces máis para o normal nunha localidade das súas dimensións. As continuas glorietas e a actividade dos servizos de urxencia paralizan o tráfico, causando verdadeiros quebradeiros de cabeza para os conductores.

Share This

A cobiza é o desexo de obter máis riqueza, diñeiro e outros bens materiais dos que se necesitan, para destacar por riba dos demais.

Dende tempos inmemoriais, a parte de posuír valores máxicos e relixiosos, as xoias sempre foron símbolo de posición social, de riqueza ou de rango oficial. Na actualidade quen loce unha alfaia busca, ademais da súa beleza persoal, transmitir unha imaxe de opulencia. De aí que moitas persoas recorran á adquisición de xoias para transmitir unha imaxe que en ocasións non se corresponde coa realidade.Achegámonos a dúas xoierías compostelás para coñecer de primeira man o seu traballo e o mundo das xoias.

Share This

Moita xente soña a diario con poder vivir do conto ou do aire, pero plantexáchete algunha vez poder vivir do pecado? E da LUXURIA? Pois seguramente está moito máis ao teu alcance.
Algúns establecementos comerciais de vangarda fan negocio a conta das noutrora denominadas “baixas paixóns” ou “instintos básicos”. Nós amosámoche tres deles: unha tenda erótica, unha pastelería e un restaurante. Son negocios que permiten, por un prezo variable, que cada quen poda animar a súa líbido como mellor lle pareza. Unha sorte de erotismo de mercado que se expande a bo ritmo polas nosas cidades e vilas, incitando a pecar… Quen poderá resistirse?

Fátima Jardón Magdalena, Eloy Rivera Seara, Elena Rodríguez Feijóo, Mónica Rodríguez Goya

Share This

O século XXI é a época na que homes e mulleres nos preocupamos pola imaxe, isto provoca cambios na dieta ou, alomenos, numerosos intentos por perder kilos.

Pero as boas intencións quedan a un lado cando se sae a comer aos bares da capital galega. Por exemplo unha comida de festa con polbo á feira e churrasco con chourizos criollos aportaríanos 1.204 calorías, un 41,5% da cantidade que debe inxerir un home entre 25 e 50 anos. A estas calorías sumaríanselle as das bebidas, postre e café. Así, nunha soa comida pódese chegar a consumir o 63% do necesario.

Share This

Agardar unha hora por unha tortilla ou corenta e cinco minutos por un bocadillo. O mesmo que para unha pizza. A isto se enfrontan as familias e estudantes que cada día piden comida da máis diversa variedade para levar. Moitos son os motivos polo que se encarga a cena ou o xantar: falta de tempo, de ingredientes… Sen embargo, tendo en conta o tempo de espera dende que se chama ó local ata que os alimentos chegan á mesa, pódese pensar que hai algo máis detrás. Pode ser algo de preguiza?

Share This

Enténdese por luxuria o deleite excesivo nos praceres carnais. E en noites de luxuria rematan moitas veces as saídas nocturnas dos xoves santiagueses. Pero atopar a alguén con quen pecar require para moitos destes rapaces un ritual preparatorio digno de ser amosado en imaxes.Este ritual comeza case case sempre nunha tenda de roupa das múltiples cadeas téxtiles que asolagan o panorama comercial santiagués. Pero o punto álxido chega coa xuntanza na Alameda, que é un dos parques emblemas da cidade, pero tamén o lugar destinado para o “botellón”. Aquí comezan a misturarse o alcol coas ganas de festa para contribuir a elevar o ton sexual da noite, que seguramente dará os seus froitos nalgun dos pubs ou discotecas da capital, que se dividen en dúas zonas: a vella (no Casco Antigo, en torno á Catedral) e a nova (nas rúas do Ensanche).Bea, Paula, Ana e Óscar, catro universitarios, son os encargados de amosarnos como se transforman os xoves para a luxuria das noites compostelás. Como se prepara un para o pecado.

Autores: Fátima Jardón Magdalena, Eloy Rivera Seara, Elena Rodríguez Feijóo, Mónica Rodríguez Goya

Música: Un intento más. Eduardo Cava.

Share This

“Son moi raros”, “Non mandan os nenos ao colexio”, “Non cumpren os horarios”, “Dormen nas tendas”, “Non pagan impostos”… ¿Adiviñades de quen falan estas voces? Si, dos chinos, unha comunidade que dende hai uns anos convive con nós, compartindo espazos. Cóbado con cóbado, xuntos pero non revoltos. E coma sempre, onde non hai roce hai prexuizos e linguas que se botan a pacer. O certo é que as acusacións contra eles proliferan en Santiago tanto coma os propios chinos -121 empadroados en 2007, o terceiro grupo de estranxeiros na cidade-.

Primeiro foron os restaurantes, despois os bazares. En España podemos atopar máis de 10000 empresas de titularidade china: 4000 restaurantes, máis de 3000 tendas de “todo a 1 euro”, almacéns, tendas de fotografía… En Santiago o protagonismo lévano os bazares: cóntanse ao redor dunha decena (a maioría no Ensanche), fronte aos tradicionais “todo a 100” galegos, que apenas chegan aos 5 establecementos na capital. Como apuntaban algúns titulares, máis locais e máis metros cadrados que Inditex.

Negando de base o racismo, unha pregunta asalta as nosas conciencias: ¿que nos move a criticar o enriquecemento do imperio do bazar chino máis que – por exemplo- o de outros imperios textís galegos? ¿Será a envexa? No comercio buscamos a resposta…

Share This

1998: é a data que marca o descenso da S.D. Compostela a 2ª división. Un camiño que comeza dende o soño da 1ª división e que en poucos anos o leva cara á Rexional Norte. O estadio de San Lázaro quedábase pequeno para os miles de siareiros entón, e hoxe son pouco máis dun cento os que se achegan para ver ó seu equipo. A súa ira mestúrase coa impotencia do equipo para ascender de categoría e coa desilusión dun presidente polémico, Xosé María Caneda.

Os recortes de prensa que aparecen no slideshow pertencen a ‘La Voz de Galicia’ 1994-2004. Hemeroteca da Biblioteca Xeral da USC.

Autores: Sandra Blanco Ramil, Pilar Caride Miana, Iolanda Fernández Fernández, Camino Janeiro Carballeira e José Luis Pardo Beiras

Share This

Lonxe do centro. Aí é onde as persoas con alto poder adquisitivo van á caza dalgunha anécdota diferenciable. Buscan incansablemente vivir dun modo diferente, orixinal, fóra da norma chegando a ser extravagantes. Unhas extravagancias admiradas e envexadas por aqueles que as ven inalcanzables. “Excéntricos” polo que buscan e por onde o buscan. O ocio que demandan estas persoas precisa de espazos amplos que non teñen cabida no centro da cidade. Proba disto son os tres lugares que visitamos.

Share This

Ver mapa más grande

O primeiro escrito no que se constata a elaboración e consumo en Galicia do Tarta de Améndoa, denominada naquel tempo “Torta Real”, data de 1577, no contexto da visita que Pedro de Portocarreiro realizou á Universidade de Santiago e a súa investigación sobre as comidas que se lle daban aos profesores cando se concedían os graos académicos.

As primeiras receitas escritas do postre aparecen nos apuntamentos de Luis Bartolomé de Leybar en 1838, e denomínao “Torta de Almendra”.

Pero foi en 1924 cando a “Torta de Almendra” comeza a adornarse pola compostelana “Casa Mora” coa silueta da Cruz de Santiago, símbolo que lle outorgou a actual denominación de Tarta de Santiago.

Share This